هنگامی که عشق به شما اشارتی کرد، از پیاش بروید،
هرچند راهش سخت و ناهموار باشد.
هنگامی که بالهایش شما را در بر میگیرد، تسلیمش شوید،
گرچه ممکن است تیغ نهفته در میان پرهایش مجروحتان کند.
وقتی با شما سخن میگوید باورش کنید،
گرچه ممکن است صدای رؤیاهاتان را پراکنده سازد، همان گونه که باد شمال باغ را بیبر میکند.
زیرا عشق همانگونه که تاج بر سرتان میگذارد، به صلیبتان میکشد.
همان گونه که شما را میپروراند، شاخ و برگتان را هرس میکند.
همان گونه که از قامتتان بالا میرود و نازکترین شاخههاتان را که در آفتاب میلرزند نوازش میکند، به زمین فرو میرود و ریشههاتان را که به خاک چسبیدهاند میلرزاند.
عشق، شما را همچون بافههای گندم برای خود دسته میکند.
میکوبدتان تا برهنهتان کند.
سپس غربالتان میکند تا از کاه جداتان کند.
آسیابتان میکند تا سپید شوید.
ورزتان میدهد تا نرم شوید.
آنگاه شما را به آتش مقدس خود میسپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند، نانی شوید.
او پرنیان نوازش بالهایی ظریف را احساس کرد که گرد قلب فروزانش پرپر زنان میچرخیدند، و عشقی بزرگ وجود او را تسخیر کرد... عشقی که قدرتش ذهن آدمی را از دنیای کمیت و اندازه جدا میکند... عشقی که زبان به سخن میگشاید،هنگامی که زبان زندگی فرو میماند ... عشقی که همچون شعلهی کبود فانوس دریایی، راه را نشان میدهد و با نوری که به چشم دیده نمیشود هدایت میکند
که بدون اغراق نفر اول کوهنوردی ایران هستن، ( البته این حرف من یا دوستام تنها نیست؛ با هرکدوم از مربیای کوه که برخورد کردم همه به این نکته اذعان داشتن و میگفتن ما شاگرد ایشون هستیم و .........) ، 
حساب کردم دیدم من با سه تا از دوستام هستیم که مجردیم ،دیگه اکیپمون از هم پاشید.
البته ما آتو هایی ازشون داشتیم که اکثریتشون هم مغلوب ما بودن
ساعت ۵:۳۰ صبح برگشتیم خونه.
دیگه بایستی بگم امان از زن ذلیلی
. با هزار پاچه خواری رفتیم. جایی نشستیم که تو دیدشون باشیم تا به شکاربانی خبر ندن. دو سه بار دوربین کشیدن رو ما، دیدن بچه های خوبی شدیم و نشستیم، دیگه کاری نداشتن
و به این نتیجه رسیدیم که تا حالا کسی رو با کوله تو شهر ندیدن 
